Keeshonden hebben een rijke geschiedenis die ver terug in de tijd reikt. Aangenomen wordt dat het ras zijn oorsprong vindt in Noordelijke gebieden. Zelfs op Griekse vazen lijken keeshonden terug te vinden te zijn, wat duidt op een wijdverspreide aanwezigheid van het ras. Keeshonden stammen af van dezelfde oude soort als andere spitser-soorten, zoals Pomeranianen en samojeeds.

Lage status

In tegenstelling tot jachthonden hadden keeshonden in het verleden een lage status. Dit is de reden dat deze honden ook niet heel veel worden teruggevonden op oude tekeningen of beelden. Ze werden gewoonweg niet veel vastgelegd.

Leuk feitje: ondanks de lagere status zijn er toch een aantal bekende personen die tijden terug al keeshonden hadden: naar verluid hebben Luther en Mozart keeshonden gehad.

Van waakhond naar modehond

In verschillende Europese landen, waaronder Nederland, werden keeshonden als waakhond ingezet. Ze moesten waarschuwen voor indringers op land, woning of schip. In de 19e eeuw werd er dan ook steeds meer gefokt met dit ras en werden keeshonden ingeschreven voor hondenshows. Later, rond het jaar 1900, werd de keeshond zelfs gezien als “modehond”. Het was hip om een kees te hebben!

Ook in Nederland werden keeshondjes steeds populairder. In 1924 werd de Nederlandse Keeshonden Club (NKC) opgericht. Rond deze periode, in 1920 werd ook in engeland steeds meer gefokt met grote dieren van dit ras. Hiervoor werden honden afkomstig uit Nederland gebruikt.

Verschillende soorten uitgestorven

In de loop van de tijd zijn vele soorten en varianten ontstaat. Bekendste zijn de dwergkees (kleine kees) en de wolfs(grijze) kees. Andere soorten komen minder vaak voor. De bruine en zwarte grote keeshonden zijn mogelijk zelfs uitgestorven. Deze staan zelfs te boek als bedreigde huisdiersoorten.